SINFULMEDIA / PORTFOLIO — WRITING DEPARTMENT
← POWRÓT DO WYBORU DZIEDZINSCENARIUSZ
Scenariusz jest punktem wyjścia. Tutaj pokazujemy, jak powstają historie SinfulMedia — od cichej obserwacji codzienności, przez psychologiczne napięcie, aż po niepokojące zdarzenia i kryminalną intrygę.
FRAGMENTY
SCENARIUSZY
Wybrane sceny z autorskich projektów Franciszka Goca. Każdy fragment prezentuje inny element warsztatu: narrację, atmosferę, dialog, budowanie napięcia lub puentę. Teksty pochodzą z przesłanych wersji scenariuszy; skróty oznaczono wielokropkiem.
ARCHIVEPL / ORIGINAL
NIC PO NAS
Psychologiczny thriller o człowieku, którego codzienność i sposób postrzegania świata skrywają znacznie mroczniejszą prawdę. Fragmenty skupiają się na narracji wewnętrznej, obserwacji miasta oraz kontraście między zwyczajnością a przemocą.
SCENA 01Miasto i ludzieOTWÓRZ / ZAMKNIJ
CZARNO. Szum wody. Odległy ruch uliczny. Po chwili obraz pojawia się powoli. Woda spływa do umywalki. Obok leży telefon z wygaszonym ekranem.
KRYSTIAN (24) stoi przed lustrem. Patrzy na własne odbicie.
KRYSTIAN (OFF)
Żyję w tym mieście i codziennie robię coś innego.
Przynajmniej tak sobie mówię.
CIĘCIE.
Zwyczajna ulica. Samochody, piesi, tramwaj w oddali. Krystian idzie chodnikiem i na chwilę znika w tłumie. Ludzie sprawdzają telefony, poprawiają torby, patrzą na zegarki.
KRYSTIAN (OFF)
Każdy dokądś idzie. Każdy ma jakiś powód.
Każdy myśli o czymś, co w tej chwili wydaje mu się ważne.
Zapala się zielone. Tłum rusza. Krystian zostaje na miejscu o sekundę dłużej, po czym przechodzi przez ulicę.
Fragment pokazuje sposób prowadzenia narracji z offu i zestawiania pojedynczego bohatera z rytmem dużego miasta.
SCENA 02Świat nawet nie zauważyłOTWÓRZ / ZAMKNIJ
Parking pozostaje pusty i spokojny. Na pierwszym planie leży telefon. Ekran rozświetla się kolejnym powiadomieniem: „Jedziesz już?”
Krystian siedzi na krawężniku kilka metrów dalej. Jego dłonie lekko drżą. Nie patrzy na telefon. Patrzy przed siebie.
KRYSTIAN
Przed chwilą ten człowiek był dla kogoś całym światem.
Pauza. Z oddali przejeżdża samochód. Światła przesuwają się po ścianie budynku i znikają.
KRYSTIAN
A tutaj?
Tutaj nie zmieniło się nic.
Krystian zatrzymuje się. Po raz pierwszy patrzy prosto w obiektyw.
KRYSTIAN
Świat nie stracił jednej osoby.
Świat nawet nie zauważył.
Fragment opiera finał na kontraście, pauzie i prostym obrazie zamiast na rozbudowanej ekspozycji.
S.B.A. POCZĄTEK — „KRYZYS”
Pierwszy odcinek historii rozpoczynającej się od kryzysu w niewielkiej miejscowości. Wybrane sceny pokazują budowanie grozy z codziennych sytuacji oraz sposób wprowadzania instytucjonalnego i politycznego tła opowieści.
SCENA 03Na granicy polaOTWÓRZ / ZAMKNIJ
Jan wychodzi na zewnątrz. Elżbiety już nie ma. Wszystko jest nieruchome. Nie ma pojazdów policji. W oddali, na granicy pola, stoi sylwetka. Nie rusza się.
Jan patrzy dłużej. I wtedy: sylwetka robi dokładnie ten sam ruch co Jan. Ale z opóźnieniem. Jak echo.
Jan zamiera. Sylwetka robi krok w przód. Jan robi krok w tył. Sylwetka robi krok w tył.
Sylwetka zaczyna iść. Powoli. W stronę gospodarstwa. Postać zaczyna iść coraz szybciej w stronę Jana.
Nagle wyłania się zza światła. Stoi nieruchomo. Do Jana podchodzi — on sam.
Stoją naprzeciwko siebie. Jan robi krok — postać robi ten sam, identyczny krok. Patrzy na niego takimi samymi oczami.
CUT TO BLACK.
Scena wykorzystuje powtórzenie ruchu i ciszę, aby zbudować niepokój bez wyjaśniania natury zjawiska.
SCENA 04Propozycja JózefaOTWÓRZ / ZAMKNIJ
Duża sala konferencyjna. Ciężkie zasłony zasłaniają okna. Na ścianie godło Polski. Przy stole siedzi sześć osób. Przed każdym leży teczka oznaczona: BRZYSKO — POUFNE.
PREZYDENT
Potwierdzone przypadki?
KOMENDANT
Dwadzieścia trzy.
PREMIER
A niepotwierdzone?
KOMENDANT
Sto trzydzieści siedem zgłoszeń.
Józef otwiera teczkę. Na pierwszej stronie: SPECJALNE BIURO ANOMALII. Kilka kartek dalej — schemat organizacyjny, budżet, lista nazwisk.
PREMIER
Przyjechał pan tutaj z gotowym projektem.
JÓZEF
Tak.
JÓZEF
Nie równolegle. Pomiędzy nimi.
Fragment prezentuje dialog instytucjonalny i wprowadza główną ideę organizacji poprzez konflikt argumentów.
SZEPTY NOCY
Historia detektywistyczna osadzona w realiach PRL. Detektyw Kuba podejmuje sprawę zaginięcia młodej dziewczyny, a rozmowa z jej rodziną odsłania pierwsze tropy i napięcia.
SCENA 05Rozmowa z rodzinąOTWÓRZ / ZAMKNIJ
Rodzina siada przy stole. Kuba wchodzi do kuchni i siada na krześle.
KUBA
Chciałbym się dowiedzieć, gdzie ostatni raz widzieliście waszą córkę lub może gdzie mogła być. Proszę być szczerym i mówić wszystko, co tylko przyjdzie Państwu do głowy.
KLARA
Zacznijmy od tego, że nasza córka jest bardzo bojaźliwa, naprawdę nie mam pojęcia, co mogło się stać. Nie wiem, gdzie może być.
KUBA
Czy zdarzały się już podobne sytuacje?
MĘŻCZYZNA
Wiemy tylko, że od jakiegoś czasu spotykała się z jakimś chłopakiem…
KUBA
Imię?
MĘŻCZYZNA
Nie jestem pewny, ale chyba Damian. Bardzo dziwny chłopak.
Fragment pokazuje klasyczną scenę zbierania zeznań: pytania detektywa, emocje rodziny i stopniowe ujawnianie tropów.
REKLAMA O PAPIEROSACH
Krótka forma antynikotynowa wykorzystująca konwencję horroru. Zwykły nawyk bohatera zostaje zestawiony z niepokojącą, przerysowaną wizją konsekwencji uzależnienia.
SCENA 06Ostatnia ucieczkaOTWÓRZ / ZAMKNIJ
Grzesiek budzi się w pokoju. Ma rozwaloną głowę oraz wykrzywioną nogę. Próbuje wstać, ale mu się to nie udaje. W pokoju gra niepokojąca muzyka, a na półce stoi stary telewizor.
Grzesiek powoli czołga się do drzwi. Kiedy je uchyla, zauważa psychopatę schodzącego na dół.
Chowa się za ścianą. Dostrzega drzwi wyjściowe i podejmuje decyzję o ucieczce. Wychodzi na korytarz i idzie w ich stronę.
Nagle zaczyna straszliwie kaszleć. Psychopata słyszy go, odkłada chochlę i idzie w jego stronę.
NA EKRANIE POJAWIAJĄ SIĘ NAPISY:
„A co gdyby śmierć jednak wygrała? Niech palenie będzie przyjemnością, nie koniecznością”.
Fragment pokazuje wykorzystanie gatunkowej konwencji horroru do zbudowania mocnej, zapamiętywalnej puenty kampanii.
